هسته اي در ميان و پيرامونش سياره هايي پروانه وار در گردش

دنيايي از حرکت ، تکاپو و تلاش

در حال شدن ، در جستجو

منظومه اي بزرگ ، نامش کهکشان

با انبوهي از منظومه ها

هر منظومه ، هسته اي در ميان و پيرامونش سياره هايي

پروانه وار در گردش

دنيايي از حرکت ، تکاپو و تلاش

در حال شدن ، در جستجو

منظومه ي شمسي ، عضوي از کهکشان راه شيري

اگر نوري از آخرين کهکشان شناخته شده هم اکنون به وسي زمين حرکت کند ، حدود ده ميليارد سال مي گذرد تا به ما برسد

آن روز کجاييم ؟

کهکشان در حرکت

منظومه ها در جستجو

ستاره ها در پويش

سياره ها در تکاپو

و جهان در حال شدن

و زمين ، در گوشه اي از کهکشان ، با سنگ ها ، خاک ها ، گياهان ، حيوان ها و انسان ، در تلاش

در حال رفتن ،

به هر چه مي نگري ، روز بعد ، نه ، لحظه اي بعد به گونه ي ديگر است ، حالي ديگر يافته است ،

هر چيزي براي رفتن آمده ، از ماندن مي هراسد ،

در ماندن نابودي مي بيند و در ايستايي ، مرگ !

چون مي رود هست ، هست براي اينکه برود ،

به کجا ؟

همه چيز رودي شتابان ، نه مردابي ساکن . سکوت ، قرار و آرام معنا ندارد .

اگر خوب گوش دهي ، ترنم جاري جهان را مي شنوي ؛

اگر خوب چشم باز کني قدم هاي شتابان رفتن را مي بيني و اگر حسي قوي داشته باشي ، نسيم اين جريان همواره را احساس مي کني که :

جهان يک شکفتن است .

آن قطره ي آب که بر صخره مي چکد ،

اين دانه که از زمين سر مي زند ،

اين ماهي که در دل دريا مي رقصد ،

آن آفتاب که بر عالم مي تابد ،

آن پرنده که در آسمان پرواز مي کند ،

همه سرود رفتن سر داده اند ، مي گويند مي رويم تا بمانيم .

حتي آن گلي که در خزان پژمرده مي شود ،

آن دانه اي که در خاک مي رويد ،

در رستخيزي جديد و تحولي ديگر ، مي شکفند ، جان مي گيرند

طلوع مي کنند و از خاک بر مي آيند .

جهان - از ذره هاي اتم تا کهکشان هاي بزرگ - مي روند ،

به سوي او ، او که آنها را به سوي خود مي خواند ،

او که باقي و جاودانه است .

او جهان را براي بقا و جاودانگي آفريد ، براي حيات !

براي زيبايي !

براي خود که عين حيات و زيبايي است !

آن روز که خدا اولين خشت بناي عالم را نهاد ،

گل آن را با محبت خود آميخت

و چنين شد که تمام ذرات هستي رو به سوي مي رود .

و آن روز که گل آدم را سرشت ،

به او ميل به جاودانگي بخشيد ، و خود جاودانه ترين بود ،

به او ميل به زيبايي داد ، و خود زيبايي مطلق بود ،

و آن روز که آدم به زمين هبوط کرد ،

بني آدم در هجر آن زيبايي وخير وکمال ، بي قرار شد ،

و از آن هنگام ، درميان بني آدم ، آنان که حقيقت هجران را يافتند ؛ مشتاقانه ، بر در هستي مي کوبند ، به اميد لقاي او و رسيدن به آستان او .

" گفت پيغمبر رکوع است وسجود / بر در حق کوفتن حلقه ي وجود"

و اين چنين ، زندگي شدني به سوي او گرديد

و رفتني تا بي نهايت ، تا مطلق ؛

و اين گونه بود که حيات ، زيبايي و نشاط يافت و خوف و حزن واندوه و نگراني رخت بربست .

دوست من !

جهان آهنگ او را دارد .

تصميم تو چيست ؟

قدم در راه گذاشته اي ؟

به قلمه: سيد محمد

بفرما تو [ نظر]