جاده ي خاکي خندق به طول تقريبي 10 کيلومتر ، توسط عراقي ها در دل هور العظيم ايجاد شده بود .

 اين جاده در عمليات  بدر به تصرف رزمندگان اسلام درآمد .... وضعيت کليدي جاده و اهميت آن موجب گرديده بود که جاده با وجود گذشتن يک ماه از عمليات ، همچنان با آتش توپخانه و ادوات ديگر، سراسر آن را هدف قرار دهد .

به اميد آنکه مقاومت بچه ها را در هرم بشکند . اين جا داراي 4 " پد " بود که به ترتيب پد اول از همه بزرگتر و خط مقدم نيروهاي خودي ، پد چهارم ناميده ميشد .

محدوده ي اين پد در طول شبانه روز هدف آتش خمپاره ها قرار داشت به طوري که خاک آنجا مدام سياه بود .

روزانه چندين بار براي سرکشي به نيروهاي خودي به آنجا سر ميزديم . عبور و مرور در روز و با خودرو براي ما خطرات زيادي داشت . چون سرتاسر مسير در تيررس قرار داشت .

در پد سوم ، دشمن ثبت تير داشت و با گلوله ي توپ به طور مداوم و در فاصله ي زماني 3 دقيقه ، آن را زير آتش قرار مي داد .

به همين دليل ، سنگرهاي آن خالي شده بود . بچه ها آن را پد ارواح مي ناميدند . در مدتي که تو اين مسير پر خطر رفت و آمد داشتيم تجربه پيدا کرده بوديم که وقتي گلوله هاي توپ دشمن به زمين خورده و منفجر مي شود ، بايد ظرف مدت فوق الذکر از پد سوم عبور کنيم ، در غير اين صورت بين رگبار آتش و خمپاره گرفتار مي شديم . کنار تپه ي ديده باني توقف کرده بوديم .

فاصله ي اين تپه تا پد سوم 200 متر بود . وقتي گلوله هاي دشمن به زمين خحورد موتور را روشن کرديم تا به عقب برگرديم .

علي در حاليکه قبضه ي دوشيکا را به دست گرفته بود سوار شد .

 با اين حساب و کتاب خودمان بايد در اين وقت کم ، خيلي سريع محوطه پد سوم را پشت سر مي گذاشتيم .

گاز موتور را تا ته گرفتم .

 همين طور که با سرعت در حال حرکت بوديم ، موتور يهويي با صدايي عجيبي ايستاد و هر دو نفر به روي زمين افتاديم . قبضه ي دوشيکا به شدت تو سرم خورد .

 يه نگاه به موتور انداختم ؛ زنجيرش پاره شده بود ؛ علي غر غر کنان گفت اينم از محاسبات جنابعالي .

موتور را به زور بلند کردم و گفتم زود باش . بايد از اين جهنم بريم بيرون . وضعيت بدي بود .

 چون موتور دور قاب پيچيده بود و موتور به زور حرکت مي کرد . تو همين حال خمپاره ها اطرافمون زمين خوردند . بالاخره موتور را ول کرديم و خودمون رو به خدا سپرديم .

گلوله ها يکي پس از ديگري به زمين مي خورد و ترکش ها مثل صداي موتور گازي ، مثل اجل معلق دور سرمان فرفر مي کرد . سر و صداها که تموم شد علي گفت : بدو بدو زود بيا .... پوست سرم کنده شده ؛ انگار مغزسرم دراومده ...

دو دستي زدم تو سرم و گفتم : اين يکي هم رفت .

سراسيمه از جا بلند شدم تا به طرفش برم ، يه دفعه صداي خندش بالا گرفت .

 فکر کردم موجي شده و کارش تمومه .... بالاي سرش رفتم . دستم رو روي سرش کشيدم .

 چند تا تکه ماهي مورده بخاطر موج انفجار گلوله ، از داخل آب هاي هور به بيرون پرتاب شده بود و روي سرش افتاده بود .    

به قلمه: سيد محمد

بفرما تو [ نظر]