هميشه صداهايي در طبيعت و رازهايي در آسمان هست که همه کس نه تواند آن را بخواند نه آن را بشنود ...

صدايي که از عالم بالا ،‏ از آن سوي ستارگان ، صاف تر از قطره ي شبنم و نازک تر از وزش نسيم صبح به شکل وحي و به طرز الهام بلند است .

براي شنيدنش گوش د دلي مي خواهد که مانند ديگر ها نباشد ...

و محمد به دنبال اين صدا بود ...

هميشه به اين کوه بي صدا مي آمد تا آن صدا را بشنود .

تنهايي محمد ،‏شب ها و روز ها اسرار انگيز بود .

اين کوه دگر روحي تازه پيدا کرده بود و آن روحش محمد بود ....

گاهي بر فراز آن کوه قدم بر مي داشت و گام هاي پهن بر ميداشت ...

وقتي بر روي سنگ هاي داغ مي نشست ، نه گرما ، نه سرما و نه حرارت و بخار مکه را ،‏که گاهي به غلظت يک دود بر آسمان آن مانند پرده ي چرک تاب مي افتاد ،‏هيچ کدام اينها را احساس نمي کرد .

ساعت هاي پياپي يکجا و بي حرکت مي ايستاد گويي که فقط جسدش در آنجاست ...

در آن حال روحش کجا بود ؟

وقتي وجودش را در آنجا احساس مي کرد ،‏ حرکت نفسش به قدري آهسته مي شد که پنداري تنفس نمي کند ...

وقتي احساس صعود مي کند ،‏ ديگر جسمش هست و روحش به پرواز در آمده .

حرکت نفسش به قدري تند مي شد که مي خواست قلبش را مانند قطعات کوه آتشفشان از جا بکند و بيرون اندازد ... به آن طرف آسمان ها...

غار حرا چه بود ؟

 براي همه کوهي بود مانند کوههاي ديگر ...

ولي براي محمد چه بود ؟

مرکز تخيلات و تفکرات آسماني ... منبع الهامات غيبي ... الهاماتي که انسان عادي از عشق و موسيقي ميگيرد و او از سرچشمه اي مي گرفت که ابديت نام داشت  ...

ستارگان در آسمان مي درخشيدند . ماه نور ملايمي را همه جا پخش مي کرد . در بالاي کوه و اطراف غار کسي نبود جز او ....

آن قدر آنجا ماند تا روحش از تفکراتش سيراب شد ...

و شد آنچه شد ...                           

به قلمه: سيد محمد

بفرما تو [ نظر]